IMG-20170714-WA0015

( let op: het gevoel dat ik had toen ik dit typte kan ik me niet eens meer voor de geest halen, zo snel verdwijnt dat).

Zo taboe als de pest denk ik, hetvolgende uitspreken: “ik ben het zat” of “ik ben hem zat”. Want sjah.. dat klinkt niet echt aardig.

Opeens ben je ouder

Ik zeg opeens, omdat hoe je je ook denkt te kunnen voorstellen hoe het zal zijn, hoe erg je ook denkt dat je er klaar voor bent en hoe oneindig veel tips en adviezen je ook krijgt. Newsflash; je weet het niet. Je weet het pas als het zover is. Als je opeens ouder bent is alles anders dan dat je gedacht had. Of , ik zal het bij mezelf houden als ik zeg dat alles anders is. Van de voorstellingen die ik maakte, voornemens die ik had en hoe ik nu bepaalde dingen voel. Geen van allen zag ik aankomen. En soms is dat ook maar goed ook denk ik , want was ik anders wel bewust moeder geworden?

Ondankbaar

Voordat ik alle negatieve reacties uitlok met dit blogbericht moet ik wel even wat dingen duidelijk zeggen. Ja, ik ben gelukkig. Gelukkig getrouwd en gelukkig moeder. Ik ben gelukkig met mijn gezin, met mijn knappe zoon. Ik zou niet anders meer willen. Ik ben niet depressief en sta niet op instorten, maar vind het wel fijn even mijn hart te luchten en te zien of er papa’s en mama’s zijn die het gevoel herkennen. Of dat ik de enige ben die het soms “zat” is. En dat gevoel  .. dat zat zijn is niet iets dat overheerst hoor. Het is een gevoel dat je wel eens bekruipt, na bijvoorbeeld een erg slechte nacht of als je even niet lekker in de vel zit. Ik ben niet ondankbaar, en heb geen spijt van het moeder worden. Als ik mijn ventje zie is dat alles dat ik nodig heb.

Sprongetje

Noem ze zoals je ze noemen wil. Ze zijn hels. De momenten dat je vertrouwde ritme ( voor zover ik dat al heb) ineens weer anders wordt. Na maanden altijd samen slapen met Julian ( ook overdag) ben ik nu echt gehecht geraakt aan dat uurtje slaap dat ik soms meepak overdag. Groot is dan ook de frustratie als hij echt heel moe is maar niet in slaap komt. Hij slaapt niet = ik ook niet. En dat irriteert me soms echt. Net als het huilen. Zoals iedereen inmiddels weet ben ik anti huilen. Als het niet nodig is huilt Julian niet.

Trots ben ik er niet op. Dat ik dit geviel soms heb, het voelt als falen. Nu ik dit bericht typ is het 1 van de weinige keren dat ik Robert roep en zeg “neem em mee” & de 1e keer dat ik niet meeloop maar blijf liggen en mijn hoofd in mijn kussen graaf en het loslaat. Ik krijg Julian zo wel weer terug. Ik kon het gewoon echt even niet meer opbrengen, en vond het wel prima dat ie even weg was zonder dat ik de behoefte had controle te houden.

Twijfel en onzekerheid

Dat kan ik beide sinds ik moeder ben. Vreselijk hoor. Vooral het samen slapen.. hij slaapt niet zonder mij.. dat hoor ik mezelf heel vaak zeggen. Maar oefen ik genoeg? Komt het door mij dat het niet lukt? Ontneem ik hem nu iets? Maak ik het mezelf te zwaar? Hoe doen al die ouders dat..

Samen

Thank god voor liefdes. Mijn man. Als ik denk aan dit avontuur, het hele ouder worden, zijn. Dat zou ik niet alleen kunnen. Wat doe je dan als je het zat bent? Tegen wie klaag je aan? Wie snapt je als geen ander en verteld je dat je de beste moeder bent? Respect voor alle mensen die er (vaak) alleen voor staan!

Voordat ik dit publicieer lees ik dit uiteraard door. En hoewel ik dat “ik ben het zat” gevoel nu niet heb, weet ik wel hoe vervelend die momenten zijn. Maar hoe was het ook alweer? Alles is een fase?

 

Hoe gaan jullie met dit soort momenten om? En heb je ze vaak?

 

 

    2 reacties

  1. The Weekend Traveller juli 20, 2017 at 9:16 am Beantwoorden

    Heel herkenbaar. Wat dapper van jou om dit stukje te schrijven. Ik denk ook dat er moet meer eerlijkheid komen over moederschap vooral in social media.

  2. Lori september 21, 2017 at 7:39 pm Beantwoorden

    Jaa zeker heb ik ze ook! Met name als je dood en dood moe ben. Dan moet je echt je manlief roepen die je kindje even bij je weg haalt zodat jij even kan slapen. ALLEEN! En daarna kun je wel weer. Knufff

Leave a Comment