rd_image (2)

Borstvoeding, begin Januari schreef ik er al een blogartikel over. En wat een verschil in hoe ik er nu in sta zeg. Ik zal je vertellen wat er veranderd is.

Zwaar

Achteraf gezien vond ik het zorgen voor een baby tot week 10 zwaar. Niet dat het nu niet meer zwaar is, maar tot week 10 heb ik regelmatig gedacht; “hoe doen mensen dit?”. Nu vraag je je af wat dit met borstvoeding te maken heeft? Alles! Ik was zo moe van het vele bezig zijn en blijven met Julian ( niet weg kunnen leggen), dat het geven van borstvoeding een hele opgave leek. Omdat ik mijn handen echt nooit vrij had. Hij kon zichzelf niet vermaken, wilde op mij liggen en het liefst 24/7 drinken. Het werd me teveel, die constante vraag naar lichamelijk contact. Ik was mezelf en mijn lichaam kwijt en stond de hele tijd in dienst van. Ik kon dat niet verdelen.. niemand kon dat voor mij doen…of van mij overnemen. Dat voelde zwaar, en was ook zwaar. Maar ik deed het uiteraard met liefde.

Hij groeit zo hard

Ik kan echt heel eerlijk zeggen dat sinds hij 12 weken is, mijn leven veel “lichter” is geworden. Letterlijk en figuurlijk. Julian vermaakt zich soms even in de box, en ook al is dat soms maar 10 minuten.. het zijn er wel 10! En langzaamaan is er meer tijd tussen het voeden gekomen. Van 24/7 aan mijn tiet, gaat het heel natuurlijk naar minimaal 2 uur ertussen. Wat HEERLIJK! Dan kan moeders tussendoor even bijkomen haha. En het geeft vertrouwen, Julian kan wel even zonder me.

Borstvoeding.. ik mis het nu al

Dat dacht ik weken terug echt niet. Maar nu is het vaak zo dat ik er bij stil sta dat ik het nu al mis, dat vele gehang.. dat Julian mij nodig heeft. Ik kan nu ik werk, en hij naar de gastouder gaat zo uitkijken naar het moment dat ik thuis ben en hij lekker bij me kan liggen en drinken. En dan zo intens balen als hij snel afgeleid is, of vol zit en zijn hoofdje wegdraait. Dan denk ik echt; “hallo baby, eerst wou je mij de hele tijd!! Waarom nu niet”. Dat doet pijn, stom he? Hij wordt nu al groot, en alles heeft een keerzijde. Hij heeft me nu al iets minder intensief nodig.

Mijn truucje is weg

Borstvoeding geven, hem aanleggen was echt mijn magic-tric. Huilen? Aanleggen! Dreinen? Aanleggen. Niet willen slapen? Aanleggen. Prikjes? Aanleggen! Maar nu.. zijn hoofdje draait snel weg ( snel afgeleid). Als hij genoeg heeft heeft hij genoeg, sabbelen doet hij echt niet altijd meer. HELP! Haha.┬áBest eng hoor, dat aanleggen niet meer DE oplossing is. Maar het is ook fijn, omdat ik nu moet zoeken naar andere manieren… en als ik die gevonden heb zou iedereen die kunnen toepassen op Julian.

Kolven is ellende

Ai ai ai. Kolven zal nooit mijn hobby worden zeg. Wat een stress. Soms piijnlijk, en irritant als je opbrengst tegenvalt. Ik voed zo veeeeeel liever live. Maar als moeders moet werken, moet er gekolft worden. Want geef hem het liefst mijn eigen melk. Maar meneer heeft veel honger, dus eet veel. Dit betekend veel kolven. Op vreemde plekken kolven.. Maar hee.. ik zeg nu dat ik het ellende vind..maar zodra het verleden tijd is zal ik dat misschien zelfs wel gaan missen.. ( can u imagine?). En zeg eerlijk borstvoedingsmama’s.. niet kolven als je je baby niet bij je hebt is toch geen optie? Dan ontplof je haha. Dus dat kolven doe je wel. Binnenkort zal ik mijn top 5 van rare kolfplekken delen!

Zit je in de fase van; All day everyday een baby aan je tiet? Hou vol mama! Het wordt beter, echt! Dat het uitzichtloos leek zo kort geleden, zo erg mis ik het nu al. Het is ook nooit goed he?

 

 

Leave a Comment