Hang de vlag uit, bel de krant, Cindy schrijft weer eens een blog. En wat voor een.. Het was me wel een jaar. Ups & Downs, maar we hebben het jaar weer overleefd. Hieronder kort verslag over 2017 en mijn plannen voor 2018. Veel leesplezier!

Oud & Nieuw 2016

Kunnen jullie het je nog herinneren? De blog die ik in Januari dit jaar schreef? Over ons oud&nieuw-slaappartijtje bij vd Valk. Wat een succes dat was, tot 23.50 rondjes lopen op de parkeerplaats ( ja, het was -2) , omdat Julian maar bleef huilen. Zo hadden we het ons niet voorgesteld.

Maar we hadden ons het ouder zijn sowieso anders voorgesteld. Althans, ik had het allemaal al uitgedacht, en voorzag geen problemen.

Reality

Helaas hakte het moeder zijn er flink in, en alhoewel mensen zeiden dat het beter zou worden, en ik het ook wel eens ben met het gedeelte “het wordt beter”.. is het nog steeds alles behalve makkelijk.

We hebben een geweldig lief leuk vrolijk en slim kindje. Eigenlijk doet hij niets fout, het is een kind.. en als er al iets niet gaat zoals wij zouden willen, zouden wij dat moeten veranderen. Maar we sukkelen rustig verder, in de hoop dat het slapen in 2018 beter gaat worden ( wat is doorslapen?), heck, wat is ALLEEN slapen? En borstvoeding, misschien ga ik dat volgend jaar wel eens afbouwen. De relatie borstvoeding-slapen is hier zo sterk, dat het een uitbannen automatisch ook verandering geeft voor het ander. Wil ik Julian in een bedje? Dan gaat hij minder drinken.. mag hij niet meer drinken, dan valt hij niet in slaap en vise versa. Je begrijpt, stof tot nadenken. Ik heb het antwoord niet, maar heb wel de hoop op betere tijden. We hebben immers 2016 & 2017 overleeft!! Dat alleen al is een feestje waard.

Werken

Begin februari begon ik na mijn 9 maanden ziek/zwanger/misselijk zijn & het aansluitende verlof weer met werken. Van 4 naar 3 dagen, zoals ik altijd al bedacht had. 24 uur, prima te doen. Helaas bleek dit na 3 weken al niet te werken, ik kon Julian niet missen. Dankzij medewerking van mijn werkgever, kon ik in Maart direct naar 2 dagen per week, ik zette mijn ouderschapsverlof voor 50% per week in. Dit kan een jaar, en loopt 1 Februari 2018 af. De gedachte alleen al, dat ik dan weer 4 dagen zou moeten werken heeft me de afgelopen maanden zoveel kopzorgen gegeven. Wat te doen? Stoppen? Uiteindelijk in overleg met mijn werkgever een jaar onbetaald verlof genomen, dat 1 feb 2018 start. Dit lucht zo op.

Me, myself and I

Ik heb al eens eerder een blog gewijt aan dit onderwerp. Mama Cindy.. en weetje.. ze is er nog steeds. Het mama gedeelte. Ik wil en moet alles zelf doen, dingen uit handen geven lukt me vrij slecht. En dus ben ik fulltime moeder. Dit betekend hier ook de nachten. Een gemiddelde dag is wakker worden, 1e slaapje samen met Julian.. smiddags nog een slaapje met Julian, na het eten vroeg de nacht in met Julian.. best heftig. Ik ben 24/7 vergroeid met mijn kind. Wil ik dit anders? Soms.. maar ook weer niet. Ik hoop dit langzaam maar natuurlijk af te bouwen naarmate hij zelfstandiger wordt. Ik ga af en toe uit eten met vriendinnen, sauna met manlief, maar erg graag ben ik niet weg bij Julian. Dus hoe goed het misschien ook voor me zou zijn, een nacht zonder kind is geen optie. Mijn motto is dan ook niet klagen maar dragen, wil ik dit anders dan moet ik er wat aan doen. En anders, so be it. Niet lopen zeuren.

M.b.t. werk heb ik gemerkt dat ik gewoon OP ben. De taken die ik op werk heb, de opdrachten.. het “moeten” wordt me teveel. Ik trek het niet, vandaar ook het verlof.

Feestje?

Onze oud & nieuw plannen.. die zijn niet zo denderend. We halen lekkere dingen in huis, zijn gezellig samen. Zoals gewoonlijk ga ik optijd met Julian naar bed, en afhankelijk van het vuurwerk en de herrie buiten ga ik wel of niet de 00.00 meemaken. Ik gun hem dat hij doorslaapt, maar als hij wakker zou worden vind ik het ook niet erg, dan kijken we even vuurwerk en hoop ik dat hij daarna vrij snel gaat slapen.

mijn doelen voor 2018 zijn niet anders dan de meest cliché doelen, waarvan het “ik-moet-echt-eens-gezond-gaan-leven”-doel toch wel erg hoog op et lijstje staat hoor! Ik ga genieten van 2018. Ik ga al mijn energie aan Julian geven, en aan Robert. Het wordt een mooi jaar, waarin ik hoop weer energie te gaan krijgen, in mezelf kan investeren en alles “op-een-rijtje” ga krijgen. Dat alles wat minder “zwaar” is. Wat normaler.. dat ik niet meer elke keer ga zeggen: “dat moeder zijn is toch zwaar.. pff”. Ik ben van nature geen klager, en niet zo down. Dus op naar een 2018 waarin ik weer een zonnetje wordt.

Voor nu rest me niets anders dan al mijn lieve volgers ( en wat zijn jullie trouw!!) een geweldig uiteinde te wensen, dat ik sommige van jullie volgend jaar misschien wel eens in het echt mag gaan ontmoeten en dat we elkaar mogen blijven supporten. Geniet van jullie gezin, eet een oliebol en vier een feestje. Het leven is mooi!

DSC_2929
L
iefs Cindy

Leave a Comment