20170127_113214

Al eerder had ik het over weer gaan werken, en afgelopen donderdag was het zover. Eigenlijk zou ik de eerste week van Februari beginnen, maar er kwam een cursus tussendoor. Omdat ik deze cursus uiteindelijk toch zal moeten volgen, heb ik er geen probleem van gemaakt dat het officieel nog binnen mijn verlof viel. Voordeeltje is dat ik komende week nog vrij ben.

Wennen bij de gastouder

Afgelopen dinsdag is Julian gaan wennen bij de gastouder. Het moment waar je toch wel tegen op ziet, was opeens daar. Goed voorbereid de dag ervoor, want met een baby heb je veel tijd nodig. Dus, alles ingepakt voor hem alvast. Melk gekolfd ( serieus een week over gedaan en beetjes sparen), maar uiteindelijk dacht ik genoeg te hebben! Ook een plan gemaakt wat manlief en ik zouden gaan doen als Julian ging wennen.
Toen het dinsdagochtend was, bleken we ( ondanks de voorbereidingen) toch wat achter te lopen op schema. Toch goed, even proefdraaien. Met een brok in mijn keel, samen met mijn man Julian weggebracht. Toen we eenmaal weer buiten waren kwamen de tranen. Bah, wat voelde dat als in de steek laten zeg.

Man & vrouw

Hoe was dat ook alweer? Met zijn 2en wat doen? En wie ben ik ook alweer, naast moeder? Haha. Klinkt dramatisch maar sjonge wat is het wennen om zonder je kindje iets te ondernemen. Constant het gevoel dat je iets “vergeten” bent. En je hebt je handen vrij. Waar heb je die handen eigenlijk voor? Wist echt even niet wat ik er mee moest. Samen met lief naar de stad geweest, en heel vreemd,  toch gehaast alle winkels door om vervolgens wel rust te vinden en even samen te ontbijten/lunchen. Ondanks het gemis, is het ook wel erg fijn dat je even samen kan zijn en echt met elkaar kan praten, zonder dat je ondertussen bezig bent met je baby. Gespreksonderwerp? Uiteraard: Julian. En hebben we gepraat over hoe gelukkig we eigenlijk zijn zo met zijn 3tjes!

Hoe ging het met Julian

Al na een uurtje kregen we een foto dat hij aan het slapen was. Wat is dat dan fijn he. Toen ik hem uiteindelijk ging halen om 12.30 lag hij ook te slapen. Wat een geruststelling. De wenochtend was heel goed gegaan!

Hoe ging het met ons

Onwennig het eerste uur, maar toch ook wel fijn. Zal ik hem vaker even uit oppassen geven om wat leuks te doen? Dat denk ik nog niet. Uit pure noodzaak heb ik er wel vrede mee. Maar gewoon om wat leuks te doen vind ik nog een stapje tever. Ben gewoon te graag bij hem!

Klaar om te werken?

Donderdag ging Julian voor het eerst een hele dag naar de gastouder. Alles tot in de puntjes voorbereid. Vroeg opstaan, rustig aan doen. Spulletjes pakken, voeden voordat we weggingen. Met zijn 3tjes naar buiten gelopen. Richting de trein ( want ik moest richting Hengelo). Julian viel al in slaap. Robert heeft hem weggebracht en ik ben op de trein gestapt. Voelde me wel een pakezel, want ondanks dat ik voor de cursus niet veel nodig had, had ik natuurlijk wel veel andere dingen mee. Kolfapparaat, flesjes.. mijn voedingsbh en jurk en een koelelement in een koeltasje. Aangekomen op de cursus bestemming, meteen met de cursusleider overlegd dat ik wilde gaan kolven, en de medewerkers gevraagd of er een ruimte was en een koelkast ( Hallo, veeleisend!!). Maar dit was allemaal prima geregeld. Voor het beeld; Ik zat op een bank, in de hoek van een grote ruimte ( passen meer dan 100 mensen in), en aan de andere kant van de ruimte werden er gesprekken gevoerd ( wel vrouwen). Tijdens het kolven ( mezelf bedekt uiteraard) heb ik met een medewerkster gepraat , die vertelde heel veel over hoe ze dat zelf ervaren had het voeden, dat ze zelfs in het ziekenhuis kindjes van iemand anders erbij voedde en dat mijn kolf wel heel supersonisch was. Haha. Voelde me niet eens ongemakkelijk, en ook wel gesterkt door die gesprekjes. Niemand vind het raar, mensen vind het vaak juist cool. De opbrengst aan het eind van de dag was ook best prima ( 270 cc totaal). Daar had ik al niet op durven hopen. De dag viel me niet tegen. Gedurende de dag kreeg ik wat foto’s van Julian, en omdat je toch druk bent met je werk gaat de tijd gelukkig snel. Maar oh wat was ik blij toen ik onderweg naar huis was en mijn ventje kon ophalen.


 IMG-20170126-WA0017

 

 

Schuldig voelen

Sjah, gaat dat gevoel überhaupt ooit over? ’s morgens lag hij te slapen, en moest ik hem wakker maken ( auw). Toen naar de gastouder ( auw). Gedurende de dag wordt je de hele tijd aan hem herinnerd (auw). Bij het ophalen denk je te zien dat hij het je kwalijk neemt ( auw). Hij heeft weinig geslapen ( niets nieuws, want thuis is dat hetzelfde haha, maar toch.. auw). Het ergste vond ik nog wel,en nu klink ik waarschijnlijk absurd, is dat hij ’s avonds een speentje oke vond. Hij wil nooit een speentje. Ik heb gejankt.. voelde hij zich dan zo in de steek gelaten dat een speentje ook al voldoende was? Gelukkig bleek dat even eenmalig, want de dagen erna was de speen al niet echt meer een issue. Begrijp me niet verkeerd, ik zoek al eeuwen naar een speen die voldoet voor hem, maar nu kwam het zo hard aan. Mijn moederhart.

Goede keuze?

Of het werken me weer gaat bevallen moet blijken. Maar het voorproefje viel niet tegen. Toch ben ik erg blij dat ik straks 3 dagen kan gaan werken ipv 4 dagen. Dat ik meer tijd thuis bij hem ben dan dat ik moet werken. Het helpt ook heel veel dat ik weet dat hij op een goede fijne plek is. Dus ik denk dat alles helemaal goed gaat komen!

Zie jij ook op tegen werken? Of zag je er tegen op en viel het mee? Ik hoor het graag!

 

Leave a Comment