IMG_20170421_125944

Meer dan soms vraag ik mezelf af of ik het allemaal wel goed doe. Ben ik wel goed bezig? Of ben ik te beschermend? Verpest ik mijn kind? Denk ik genoeg aan mijn relatie? Zorg ik goed voor mezelf? Doe ik “dit” mezelf aan of is het logisch dat dingen zo gaan.. dat eeuwige twijfelen, dat ook vaak juist overgaat in volle overtuiging dat ik het heus wel goed doe. Gekmakend. Herkennen andere mama’s dit?

Ik wil een baby

Dat zei ik 2 jaar terug ongeveer. Heel stellig. Overtuigd dat dít hét moment was. Ik wou niet meer wachten. Was er klaar voor. En na de nodige oppas-ervaring wist ik wel waar ik aan begon.

Voorstelling maken

Ik kan heel eerlijk zeggen dat ik me alles anders had voorgesteld. En dat begon al bij het zwanger worden. Doemdenkend dacht ik dat dit jaren zou gaan duren , in de praktijk leek dit echter niet zo. 6 weken? Toen was het raak. Daarop volgend mijn zwangerschap. Waar ik eerst gedacht had deze blije periode samen te gaan genieten, “nog een laatste keer” samen op vakantie etc.. viel dat ook tegen. Vanaf 6 weken ziek, zwak en MISSELIJK. Vooral misselijk. Voor mensen die het niet kennen ( ik had er voordat ik zwanger werd echt nooit over gehoord). HG ( Hyperemesis gravidarum) géén pretje. De bevalling ( en ik wil zeker niet klagen!) Was ondanks dat ik meerdere keren hoorde van de VK; “eerste baby’s blijven vaak langer zitten.. eerste bevallingen duren langg..” Julian er toch netjes vóór de 40 weken na een bevalling van 2 uur.

En nu ga ik iets zeggen dat natuurlijk een doodzonde is.. maar de voorstelling van een baby hebben .. dat “gelukkige” gevoel was er ook niet direct. Ik kan niet zeggen dat ik “doodongelukkig” was de eerste weken.. maar het was wel een mix van geluk/verdriet/onzekerheid/twijfel/moeheid. Ik zat vaker huilend op de bank dan niet, wat heb ík gejankt zeg.

Borstvoeding

Never ending topic. 6 maanden en still going strong maar zeker een puntje van onzekerheid. Niet of het goed is, want dat is het! Niet het kolven, want dat lukt.. en ook voeden in het openbaar doet me niets. Maar ben ik niet teveel doorgeslagen? Heb ik Julian afhankelijk gemaakt? In het begin was het “de tiet” die ons redde als hij huilde, en ook gebruikte ik het als ie al gegeten had. Alles voor die rust & stilte waar je zo naar verlangd. Zoals ik wel vaker heb gezegd slaapt Julian vastgezogen aan mij ’s nachts. En hoewel ik er van kan genieten bekruipt me ook vaak het gevoel van; “hoe is dit zo gekomen, waarom slapen andere kinderen wel in een bedje?”. Maar als ik dan denk aan hoe hij huilde als we hem wakker weglegde, en hoeveel tranen en moeten vallen als we een slaaptraining zouden doen haak ik af. Dit zou ik nooit doen! En ook daarover denk ik dan.. “ben ik te soft?”.

Watje

Het ene moment ben ik zwaar onder de indruk van mezelf. Hoe ik het volhou allemaal, met echt minimale slaap ( ook nog es in houdingen die écht niet lekker liggen). Trots dat ik midden in de nacht, toch vrolijk ben en kan zijn naar Julian. En dat ik iedere ochtend weer denk; het wordt echt wel beter. Het andere moment twijfel ik en heb ik bedenkingen bij hoe panisch ik kan zijn. Ik wil mijn kind niet horen huilen, zal het proberen te voorkomen waar ik kan. Ben het liefst altijd zelf bij hem om dat te garanderen.

Wie ben ik

Goede vraag. Uh.. Cindy? Maar de oude Cindy ( onbezorgd) is al een hele tijd weg hoor. Nu is er mama Cindy. Met de nadruk op mama, want dat is nou eenmaal zo. Hoe zorgen andere moeders voor meer balans zonder zich KUT te voelen? Ik voel me ( beetje overdreven) al slecht als ik zou gaan douchen en dan als ik uit de douche stap een huilende baby hoor. <- dit doe ik dan ook niet. Ik douche alleen als mijn man er is. Make up opdoen? Wanneer dan? En mijn haar.. zelf mijn haar kammen is een uitdaging. Niet te spreken over uitjes..

Bewondering / onbegrip

Waar mijn nuchtere brein zegt dat een kindje makkelijk bij de oppas kan zijn, en ouders ook goed aan zichzelf moeten denken voel ik dat echt niet zo nu ik zelf moeder ben. De gedachte dat ik Julian ergens achterlaat ( hoe goed hij ook af is).. vreselijk. Wat een strijd he. Je wil tijd voor jezelf, maar ook weer niet. Lekker met zijn 2 uit eten, of toch weer niet. Weekendjes weg of vakantie, met zijn 2en. Dromen doe ik, dat ik dat zou kunnen ( mentaal) als Julian groter is.

Knap dat andere ouders het wel kunnen. Want ik vind oprecht dat je geen slechte ouder bent als je tijd maakt voor jezelf. Maar hoe dan? Serieus, hoe doe je dat als je kindje klein is.. en een weekendje weg gaat? Maak je je dan niet druk? Of de papa’s en mama’s die regelmatig date night hebben? Ligt het aan mij? Of aan hoe het hier gaat? Feit is dat Julian lastig in slaap valt zonder mij ( al gaat het bij de gastouder wel..). Ik stel me dan alleen maar een kind voor die het moeilijk heeft zonder mij( wat natuurlijk niet heel realistisch is) maar het bederft wel je plezier of het echt ontspannen als je weg bent.

Aanpassen

Das de rode draad in mijn leven. Aanpassen. Noem het goed of slecht maar ik zie het als mijn taak om met Julian mee te bewegen. Is hij moe, dan gaan we slapen.. op de bank/ op bed of ik ga met hem lopen. Alleen slapen doet hij niet, dus aanpassen gaat ver. Zijn slaapjes betekenen voor mij ook plat liggen of buiten rondlopen. De dag plan ik eromheen. Al is het niet echt plannen zonder écht ritme.

Gek geworden

Als het om Julian gaat denk ik niet met verstand naar gevoel. Wat voor de tijd zo simpel leek, is nu lastig. Had echt gedacht dat het hebben van een kindje flexibeler was. Ik betrap mezelf erop dat ik veel beren op de weg zie, en de controle wil houden.

Desondanks is Julian het beste dat me ooit overkomen is, zou ik niet willen ruilen en weet ik dat alles uiteindelijk goed komt. Ik heb een bron van geduld die geen einde kent wat betreft hem. Ik pas me moeiteloos ( zonder na te denken) aan , aan zijn wensen en behoeftes. Dat die van mij op een laag pitje staan neem ik voorlopig voor lief, omdat mijn hart het niet toelaat die dingen te doen waar ik óók gelukkig van wordt, omdat het gemis dan te groot is, en ik de controle uit handen geef. Dit zal altijd een dingetje blijven vrees ik.

Maar héé, het is een fase toch?

 

    5 reacties

  1. Petra april 30, 2017 at 4:14 pm Beantwoorden

    Dan ben je toch maar een watje. Alles voor je kind!! Een heerlijk vrolijk dropje 😍 En dat omdat je als ouder vrij weinig fout kan doen. Als je maar doet wat voor jou goed voelt!! Je bent een topper!!

  2. Callisz april 30, 2017 at 4:53 pm Beantwoorden

    Ik herken een heleboel again. Josefien laten huilen, kan ik niet en douchen? Als ze slaapt of neem er mee douchen en anders gezellig in de wipper er bij. Helaas lacht ze mij uit als ze mij in mijn blootje ziet haha.

    Haar alleen laten KAN en wil ik niet. Net op instagram zag ik een moeder die na 11 dagen haar baby al even weg bracht. Dan staan mijn nekharen over eind en denk ik aaaah zielig. Ben ik soft? Ja vast en zekee inbde ogen van veel mama’s. Mijn kind slaapt bij mij en is veel bij mij, maar daardoor mis ik niet al die mooie momenten. Wij zijn nu een gezin van 3 dus gaat ze mee als wij wat leuks doen. Zonder haar zou ik t toch noet leuk vinden.

  3. Eva april 30, 2017 at 5:31 pm Beantwoorden

    CIN! Je bent een topmoeder! En alles wat je doet doe je goed! Want je luistert naar je gevoel en dat is het beste dat je kunt doen! Geen kind is hetzelfde en ook wij zijn allemaal anders! Mijn moeder zei ‘moeder zijn is jezelf wegcijferen’ in welke mate dan ook! wat voor jullie werkt! 😘

  4. Anna mei 1, 2017 at 8:30 am Beantwoorden

    Sorry maar je bent echt veel te soft! Je bent toch zelf ook nog een persoon?? Hoezo moet de kleine nu nog continu aan je borst hangen…leuk voor je man!!

  5. Solenn mei 1, 2017 at 7:48 pm Beantwoorden

    Heel herkenbaar Cindy! Lily heeft het eerste half jaar ook bij ons in bed geslapen en ondanks alle kritiek van mensen om ons heen heb ik er nooit spijt van gehad, ik vond het super fijn en ook heel makkelijk met borstvoeding geven. Inmiddels is ze 15 maanden en slaapt ze in haar eigen kamer en slaapt ze nog af en toe bij ons:)
    Het word uiteindelijk steeds makkelijker en het is gelukkig allemaal een fase!

Leave a Comment