Wist geen titel, maar dit vat het aardig samen. Wanneer is het nog meebuigen met je kind en wanneer ben je een moeder zonder enige vorm van gezag?


Dilemma

Hier struggle ik vaak mee, maar neig ik vaak toch naar het maar gewoon meebuigen .. doen wat het minste weerstand geeft ( m’n kind volgen, wie weet heeft ie een goede reden?). Dit laatste zeg ik half sarcastisch.. en om dat te begrijpen moet je je even voorstellen wat de situatie van nu is; ik zit met een kind van 3,5 jaar.. om 00.30 beneden op de bank brandweerman Sam te kijken en chips te eten. Hoe we hier gekomen zijn?

Hier volgen de feiten;

  • gister de .2e helft vd dag was Julian uit z’n doen, en in bed kokend heet ( ziek dacht ik) maar vandaag viel het allemaal wel mee.
  • Vanavond ging ie redelijk snel slapen, maar werd ie om 00 overstuur wakker. “Beneden gaan” Riep ie, je zal ongetwijfeld precies weten wat ik daarna zei om wat redelijkheid te scheppen maar hij was onder begeleiding van hard gekrijs erg duidelijk; “ik ben ziek”, “moet beneden gaan”, “eventjes dan”. Elke nee van mijn kant, of vraag.. of uitleg gaf weer een huil.  Ja.. ik ben moe en wil blijven liggen maar geloof me, huilen aanhoren is NOG erger.
  • Toen ik eenmaal beneden was en kind ging kleien besloot ik een zak chips open te trekken, ik kan nog wel wat reserves gebruiken namelijk (sarcasme.) ging op de bank zitten en toen kwam uiteraard Julian op het gekraak af..; “ wil chips”. Nee.. jij bent toch ziek? Kindjes die ziek zijn die drinken water ( ik zei ik bed dat kindjes die ziek zijn ook in bed blijven maar dat kwam niet binnen).. maar meneertje zei nu; “waterrrrr”. Uiteraard zei die na de eerste slok; “water gedronken ziek zijn weg nu” , “kan wel chips eten”.
  • Op dat moment had ik voet bij stuk kunnen houden, maar pruillip in 1 ..2.. 3..
  • Toen ie met z’n kont op de afstandsbediening ging zitten en de tv aansprong was et feest compleet, “kan wel televisie kijken”..
  • En toen zaten we er dus zo bij; om 00.48 inmiddels ..

EDA87F0F-F62E-4412-8047-32BF92F34129

Wie luistert er naar wie?

En dan nu het waarom. Waarom zit ik beneden met m’n kind, op dit tijdstip?

Ik wil meebuigen, m’n kind geloven en niet de alwetend zijn. Hij zegt dat ie ziek is, en daar zal een kern van waarheid in zitten.. anders zou hij wel slapen.. want hopelijk is hij nog niet zover dat ie besluit tijdens lekker in bed te liggen dat ie liever ff naar beneden gaat om tv te kijken en chips te eten, en het geniale idee bedacht heeft om te zeggen dat ie ziek is.

Wat het dan is? Geen idee. Voelt zich niet 100%? Een nachtmerrie? Honger? ( praktisch onmogelijk maar hee.. eten heeft ie niet van een vreemde zo blijkt).

Bovenstaande werd kracht bijgezet door heel veel herrie en strijd, en ook dat weegt zeker mee. Ik kies er voor niet te geloven dat hij alles expres in de strijd gooit om z’n zin te krijgen, maar om mij duidelijk te maken dat er iets is.

Net zoals ik er nu ( met wat moeite en inbeeldingsvermogen) voor kies om dit moment maar te accepteren en te bedenken dat dit de momenten zijn waar je later aan terugdenkt, samen Snachts op de bank met chips en brandweerman Sam. Dat ik niet een zure moeder ben die in der “ik ben moe” blijft hangen, gaat snauwen tot ie weer slaapt, maar et accepteert en chill wordt en hopelijk op die manier straks weer verder kan slapen.

Of ie echt ziek is, ziek wordt of wat het ook mag zijn weet ik dus niet. Maar het is goed zo. Morgen weer een dag, met strenge regels en grenzen. En géén chips.. haha althans een poging tot! Het moet wel leuk blijven hè.

Dus .. ben ik een team #moeder zonder ruggengraat of ben ik team #zeer meelevend? En jij?

    1 reactie

  1. Zillah april 19, 2020 at 11:39 am Beantwoorden

    Guilty ??‍♀️..

    Ik ben trouwens ook: #demoedervanhetverwendekinddatcadeautjesalsietsnormaalszietenhetdaardoornietmeerwaardeert #demoedervanhetkinddiedusalleskrijgtenheeftwathijwil #demoedertegenwiejekanschreeuwenendieuitonmachtharderterugschreeuwt

Leave a Comment