Buiten bij de peuterspeelzaal

Buiten bij de peuterspeelzaal

Het is alweer schandalig lang geleden dat ik iets geschreven heb, maar ik ben ook geen “schrijvenomteschrijven”- blogger. Veel dingen vind ik de moeite niet waard, en dan laat ik het al snel liggen. Het verplichte schrijfkarakter past ook niet bij me.. wie weet wordt ik ook consequent genoeg. I doubt it.

Kleine disclaimer. De toon over de leidsters is ietwat negatief. Maar dit komt niet omdat zij niet goed zijn.. of lief zijn.. dat zijn ze hartstikke, en ik vertrouw ze ook volledig. Anders zou ik Julian niet achterlaten. Deze toon komt voort uit mijn eigen angst en onzekerheid en het gebrek aan vertrouwen als het over Julian gaat.

Wel of geen peuterspeelzaal?

Net zoals ik zei dat ik nooit zou stoppen met werken, laat staan thuis blijven bij mijn kinderen ( we all know how that went).. schreeuwde ik ook voordat Julian in mijn leven kwam al dat eventuele kinderen zeker weten naar de peuterspeelzaal zouden gaan. Leeftijdsgenootjes.. vaardigheden leren etc. Waar ik op dat eerste teruggekomen ben, en met heel veel voldoening stay at homer ben is de peuterspeelzaal altijd een doel geweest. Toen Julian 1,5 was gingen we kijken, en het voelde ( voor mij bijzonder) niet heel slecht. Dit zou hij zeker leuk gaan vinden.

En dan is het zover

Hoe meer zijn 2e verjaardag dichterbij kwam, hoe meer de psz in mijn gedachten kwam. Welliswaar nog steeds positief, maar vond het wel erg spannend. Maar begin november was het zover. De 1e keer bracht ik hem weg, ze waren buiten aan het spelen en ik kan half ongezien wegkomen, ik zei wel dat ik ging maar dat kwam niet echt binnen en ik ging met een best goed gevoel naar huis. Dat ging makkelijk! Toen ik hem ophaalde begon hij heel hard te huilen. Ontlading. Ik vond het zo zielig.

Volhouden

De 2e keer begon het tegenstribbelen al buiten de psz.. en met veel tranen liet ik hem achter. Na 40 minuten werd ik gebeld. Hij was stil geworden, maar daarna op schoot gaan overgeven. Ik ben als een malle naar hem toegegaan, en vond een hoopje verdriet. Julian gaat snel van 0 naar over zijn toeren/overgeven.. dus ik ( goed van vertrouwen- NOT) vermoedde dat hij zo verdrietig was geweest dat hij moest overgeven. Waarom zeiden ze dat niet gewoon? Maar ze hielden vol; hij zat rustig op schoot, moest ineens overgeven en ze dachten dat hij ziek was. Dus ik nam mijn ventje mee naar huis. De 3e keer ging ik met hele erge tegenzin die kant op.. achteraf niet goed want natuurlijk voelt een kindje dat. Maar na hartverscheurend huilen.. weggaan… werd ik na 30 minuten gebeld. Dit ging niet werken. Of ik hem op wilde halen. Wederom trof ik een hoopje ellende aan en we spraken af dat hij de komende keren gewoon even kort zou komen. De ochtenden kort maken in de hoop dat het zou wennen. Dit zou zeker geen maanden duren, maar dat kinderen moeten wennen is normaal en dit kan weken duren ( woorden van de leidster).

Begrip

Nu ben ik al een persoon die slecht van vertrouwen is. Daar kan ik zelf allerlei theorieën op loslaten hoor, weet waar het vandaan komt en probeer bewust objectief te kijken naar hoe bezorgd ik ben om Julian. Hij hoeft geen last te hebben van mijn wantrouwen. Maar ik werd voor mijn gevoel niet begrepen door de leidsters, “ieder kind” moet wennen en het komt “altijd goed”.

Eigen gevoel

Mensen die me goed kennen weten dat ik een gevoelsmens ben. Mijn gevoel gaat boven alles, vooral als het over Julian gaat. Beslissingen neem ik veelal met mijn hart, al probeer ik mijn verstand wel te gebruiken en in evenwicht te blijven. Bijvoorbeeld; ik weet dat de peuterspeelzaal niet slecht is voor een kind ( dat hou ik altijd in mijn achterhoofd).

Dat de leidsters dingen zeiden als ; komt goed hoor.. huilen hoort erbij etc maakte mij boos. Ik wil dat mensen mij begrijpen, ze hoeven het niet met me eens te zijn. Maar mijn kind is uniek, ieder kind is uniek. Ik wil gehoord worden, dat geeft vertrouwen. Dat gevoel kreeg ik niet, en omdat wij eind November 2 weken op vakantie zouden gaan, en December ook een groot deel psz zou uitvallen besloten wij dat hij pas in Januari weer zou gaan. De “dan moet hij weer opnieuw wennen” lieten we voor wat het was.

Nieuwe ronde nieuwe kansen

In Januari begonnen we vol frisse moed. Julian huilde wel, maar na 5 min was hij rustig en ook als ik hem haalde was hij superblij! Gaat het dan toch lukken? Toen ik hem op de woensdagmiddag na 3 goede dagdelen bracht ( ja, een ochtend-middag combi met dagdelen), en hij jammerend op mijn schoot zat en brabbelend vanalles zei ( kon er alleen mama uithalen).. voelde ik dat hij me probeerde te vertellen dat ik niet weg moest gaan, dat hij niet wilde blijven. Ik wist niet wat er was, en overlegde met de leidster, Julian begon te huilen. Toen ik zei dat ik hem toch weer mee naar huis ging nemen kreeg ik te horen dat als hij dit de volgende keer weer zou doen ik door moest zetten, want hij zou het nu “door” hebben. Ik heb mijn kindje ingepakt en mee naar huis genomen.
Uiteindelijk bleek hij ziek, 2 weken niets gegeten.. hoesten overgeven en een AB kuur verder ( bronchitis en oorontsteking). Ik was trots op mezelf. Ik volgde mijn gevoel.

Het gaat goed!

Het is vandaag 25 Februari, en ik heb zojuist een blij kindje weggebracht. Die op de fiets al de naam van de juf zei, en bij het gedag zeggen zei; tot zo! Ik ben zo opgelucht.

 

Moraal van dit verhaal. Niks overhaasten, je gevoel volgen. Altijd.

    1 reactie

  1. Nelleke februari 25, 2019 at 8:02 pm Beantwoorden

    Klopt helemaal meis….en bij twijfel is het antwoord altijd nee!

Leave a Comment